کهنه و نو

وقتی کلی وسیله ی کهنه رو کنار می ذاری و از خونه می بری بیرون، جا برای چیزهای جدید باز می شه. من هنوز جام درست و حسابی باز نشده ولی خیلی وقته که نیازمند یک جفت کفش مشکی خوشگل و کاربردی بودم. یک بار با خانواده رفتم پاساژ گردی و هیچ چیزی چشمم رو نگرفت. علتش هم این بود که من کلا از کفش مشکی خوشم نمیاد ولی می دونم این تنها رنگیه که به همه چی میاد و مجبورم می فهمی؟! :)) حتی اطلاع ندارم که الان چی مده و چی ساخته ن و چی نساخته ن. فهمیدم از یه سایتی می شه همه مدل های موجود رو دید و در صورت تمایل اینترنتی خرید کرد. البته این فقط شامل اجناسی می شه که یه نام و نشون و نمایندگی داشته باشند. خلاصه کارم راحت شد و اینترنتی کلی کفش نگاه کردم و بالاخره یه چیزی انتخاب کردم. یکی دو ساعت دیگه برام میارند و از معدود دفعاتیه که از خرید کردن هیجان زده شده م :)) معمولا حس خاصی ندارم و همیشه تو ذهنمه که خب، حالا این چیز جدید رو کجا بذارم؟! بعد از بیرون گذاشتن سه کیسه کفش فکر کردم که می تونم به خودم جایزه بدم. قیمت کفش ها در این مدت خیلی خیلی بالا رفته و من دوزاریم افتاد که چند ساله از ایران خرید نکرده م و برای همین به نظرم خیلی همه چیز گرون میاد!! اسپانیا با حداکثر شصت یورو (حدود 300 ت فعلی) می شه یه کفش فوق العاده خاص و نایاب شیک خرید. با بیست یورو می شه کفش و بیش تر صندل های خوشگل مهمونی یا قابل استفاده برای روزمره خرید و حتی در حراجی ها با پنج و شش یورو (25 تومن!) هم می شه چیز خوشگل پیدا کرد. خلاصه یه آن شوک شدم وقتی دیدم کفش های اسپرت در ایران قیمت شون از 250 ت شروع می شه و اگر چیز خاصی باشه تا 890 هزارتومن هم می رسه. کفشی که انتخاب کردم هم 850 ت بود ولی من در حراج 260 ت خریدم همراه با ارسال رایگان :) غیر از این بود عمرا نمی گرفتم.

بگذریم. موضوع بی ربطی که در زمینه روابط عاطفی می تونم بهش اشاره کنم، اینه که اگه کسی بگه "من حوصله م سر رفته، برای همین دوست دارم با کسی آشنا بشم" خیلی پذیرفته تره تا این که کسی بگه "من قصدم شروع یک رابطه ی جدیه تا عواطفم در مسیر مشخص و هدفمندی حرکت بکنه"! من از نوع دوم هستم ولی مردم ما چنین چیزی رو عار می دونند. به نظر مردم ما، آدم قوی اونیه که مثل سنگ هیچ عاطفه ای نداره و با ادای بی نیازی زندگی می کنه (و از درون هزار تا مرض روانی می گیره).

فکر می کنم این نیاز به تعویض لوازم، این دور ریختن ها و جا بازکردن ها برای چیزهای نو و جدید، یه جور انعکاس همین حس و حال منه که دوست دارم زندگی جدیدی رو شروع کنم و از همه چیزهای قدیمی حتی پرخاطره هاش خسته شدم.

پ.ن: احتمالا مستخدم جدید دیگه شرطی بشه که هر دوهفته یک بار با کوله باری از البسه و لوازم از خونه مون بره بیرون. می ترسم هفته دیگه چیزی نداشته باشم بهش بدم، شاکی بشه.