مهمان داری

مهمان داری. دوست دارم این کارو ولی سخته. اولین مهمونی بود که رسما همه ی غذاها رو خودم درست کردم. پیش از اون فقط دسر و چیزهای کنار غذا با من بود. یا حداکثر یک غذا. ولی همیشه باید مادر جان یه غذای دیگه ای هم درست می کرد و خلاصه کل امور در دست خودش بود و من نقش کمک کننده رو داشتم. به مرور هم مادرجان نسبت به آشپزی بی علاقه و بی حوصله شد (البته هرگز علاقه ی چندانی نداشت) و البته اعتمادش به دستپخت بنده بیش تر. گفته بودند لطفا فقط یک غذا درست کنید که توی زحمت نیفتید. راستش اگر نمی گفتند هم من یک جور غذا درست می کردم. یک غذا، یک سوپ (البته اینم از نظر من خودش یه غذای کامله! ولی خب برای مهمون پیش غذا محسوب می شه.) یک سالاد حجیم و رنگی رنگی و یک دسر خوش آب و رنگ درست کردم. با وجود این دو روز کار کردم. روز اول سوپ و دسر و غذا رو درست کردم. روز دوم غذا رو گذاشتم بپزه (یه عالمه مرغ رو خوابونده بودم توی سیر و پیاز و ماست و زعفرون و فلان...) و ژله ی روی چیز کیکم رو ریختم و چند کیلویی سبزی خوردن و سبزیحات خرد و مخلوط کردم برای سالاد.

این بار چیدن میز و باقی کارهای پذیرایی رو مادرجان انجام داد...مادرجان! عجب کلمه ی پیرزنی طوری! ولی خیلی ضایع و لوس بازیه اگه مثل زندگی عادیم بنویسم مامی! راستی من از بچگی دیدم که تمام فامیل به مادربزرگم "مامی" گفته ند و خودم هم مادرم رو "مامی" صدا زدم تا جایی که وقتی هر دو حضور دارند قاطی می شه :) بعد وقتی در همون بچگی و کمی هم نوجوانی دوستانم می دیدند که من "مامی و ددی" صدا می زنم کلی سوژه ی خنده و مسخره بازی می شدم. تا جایی که خیلی زود تصمیم گرفتم "مامی" رو در خلوت خانواده نگه دارم و جلوی دیگران با اسم صدا بزنم. و حالا! همه شون از دم به مادرجانشون می گن "مامی"! جالبه. اگه مسخره ست چرا می گین مامی و اگر مسخره نیست چرا به من می خندیدین؟!

بگذریم.من برای احترام و لوس نشدن نوشته اینجا می نویسم مادرجان. نمی دونم مادر جان چطوری قدیما دم به دقیقه مهمونی می گرفت و شش جور غذا درست می کرد برای چهل نفر، بدون هیچ کمکی و با داشتن دو بچه ی کوچیک؟! اون وقت من در 28 سالگی اوج افتخارم اینه که تنهایی یه مدل غذا و سالاد و دسر درست کردم :)) البته برای 15 نفر.

پ.ن: تعداد زیادی از دوستام به گفته ی خودشون همینم بلد نیستند.