جملات مرسوم

نه که بی ادب باشم. ولی در فضای صمیمانه اصلا زبونم نمی چرخه برای گفتن یه سری از جملات قراردادی و تعارفی.
قطعا وقتی یکی می گه قربونت برم یا بمیرم الهی، منظورش این نیست که می خواد به خاطر من بمیره یا خودشو بکشه! خب منم نمی گم "خدا نکنه". چرا باید بگم؟

در مقابل حوصله ی همین یه جمله ی کوتاه "خدانکنه " رو از دیگران ندارم. وقتی می گم "مردم از خستگی" یا "از ترس مردم و زنده شدم" . بعد بقیه می گن خدا نکنه. خب معلومه که نمردم، زنده م و دارم حرف میزنم! تحمل شنیدن این جملات به خودی خود کلی از من انرژی می گیره.

یا وقتی دارم می گم "بعضی مردها فلان اخلاق بد رو دارند" قطعا منظورم "بعضی" از مردهاست، نه مردی که روبه روم ایستاده! زبونم نمی چرخه بگم "دور از جان شما" . البته این قدر بی جنبگی ازشون دیدم که الان ناچارم هی تکرار کنم دور از جان، دور از جان.هشت تا دور از جان می گم، بعد میرسم به حرف اصلیم و هشت تا هم دور از جان بعدش می گم، مبادا به تیریچ قبای کسی بر بخوره.

یا جمله ی "تبریک می گم". وقتی در فضای رسمی هستیم ازش استفاده می کنم. اما به دوستای صمیمیم ترجیح می دم بگم "ای ول، دمت گرم!" یا "گل کاشتی" یا "تو خیلی خفن هستی!" یا " من بهت افتخار می کنم!" و "کارت درسته داداش!" ولی خیلی ها فقط جمله ی "تبریک می گم" رو تبریک گفتن می دونند. حتی یک بار یه همکلاسیم ازم ناراحت شد که چرا بابت قبول شدن در کنکور بهش تبریک نگفتم. در صورتی که من خوشحالیم رو از موفقیتش ابراز کرده بودم...

چون از این سبک جملات مذکور خوشم نمیاد، وقتی در موقعیتش قرار می گیرم استفاده نمی کنم. ترجیح می دم سکوت کنم و بذارم طرف حرفشو بزنه. همون طور که ترجیح می دم کسی حرف من رو قطع نکنه. مثلا دارم یه چیزی از پدربزرگ مرحومم تعریف می کنم. همه از روی ادب و مهربانی می گن "خدا رحمتش کنه" "خدا بیامرزه".خب خدا خودش هر کسی رو که باید آمرزیده و می آمرزه! اما لطفا بذارید من حرفمو بزنم!!!

این سیستم تعارفات ایرانی خیلی رو مخه. من که تا از عشق کسی در حال مرگ نباشم تو زبونم نمی چرخه ازین جملات "خدا نکنه" و حتی "قربونت برم" و امثالهم استفاده کنم. هرگز تا حالا کسی نه ته نامه و نه پایان مکالمه ی تلفنی جمله ی "قربانت" رو ازم ندیده و نشنیده.

خلاصه اگه آدمی مثل من دیدین، بدونید بی ادب نیست، مدلش این جوریه. نه می خواد خودش بپره وسط حرف کسی، نه می خواد کسی حرفش رو قطع کنه، نه می خواد موضوع صحبت رو با این چیزای غیرضروری کش بده. والا!

پ.ن: تازه م خیلی دیر یاد گرفتم که از جملاتی مثل "رسیدن به خیر" و "زیارت قبول" استفاده کنم. به جاش می پرسیدم خوش گذشت؟!! :))