داغان جسمی

یعنی به اندازه ی یک آدم سن و سال دار مشکلات جسمانی دارم. همه اش هم تقصیر این دنیای مجازی ست!

با این که ظاهرا زندگی سالمی دارم، کافئین نمی خورم، لیکور و الکل نمی خورم، سیگار نمی کشم و ورزش می کنم... به خاطر تایپ کردن زیاد و نیز در دست گرفتن مداوم موبایل بزرگ (دوستان اسم گلکسی نوت رو گذاشته ند ماهی تابه!) بند بند انگشتانم درد می کند. از زیاد نشستن پشت کامپیوتر چشمانم ضعیف شده و گاهی خشکی چشمم عود می کند. از خواندن مطالب اعصاب خرد کن دیگران سرگیجه و سردرد چشمی می گیرم. ناچارم یک نقاب یا عینک ژل-یخ را چند ساعت روی یک چشم بگذارم و یک چشمی به زندگی ام برسم. گاهی هم باید بی حرکت بنشینم و به زندگی ام نرسم! و در این لحظه که پس از تعطیلات شلوغ و پرهیاهوی مردمی (اربعین) تازه آمده ایم به شمال تا در خلوتی آرامش داشته باشیم... در هوای به این پاکی عارضه ی همیشگی آمده سراغم. تنگی نفس شبانه حاصل از آب و هوای مرطوب. تقریبا هر سال دارویم را تهران جا می گذارم (پارسال یادم بود با خودم بیاورم. دارویم را آوردم شمال اما برگشته فراموش کردم بیاورم تهران! هیچی دیگر، دو هفته بعدش که خواهرجان می خواست به شمال بیاید، خواهش کردم دارویم را از یخچال خاموش بردارد و دوباره برگرداند تهران...

راستی مدتی پیش دیگر نورعلی نور کردم. برای آن که چشم ها و انگشتانم را بیش تر حفظ کنم از آسیب های ناشی از اینترنت، فقط پیام صوتی می دادم. تا دیگر نه به صفحه خیر بشوم و نه هی تایپ کنم. قاعدتا وقتی دوساعت با دوستان درباره ی مسایل اجتماعی بحث بکنی، صدایت می گیرد! البته دو ساعت با یک گروه و یک ساعت هم با گروهی دیگر حرف زدم و خلاصه در ناحیه حنجره گلو درد گرفتم :))

هیچی دیگر، خداوند ما را از آسیب های ناشی از اینترنت حفظ کناد!

پ.ن: غلت زدن در خواب عادت ناخودآگاه خیلی خوبی ست که من ندارم! چند سالی هست که موقع بیدار شدن متوجه می شوم چقدر بدنم خشک شده و به سختی می توانم تکان بخورم. و زود فهمیدم که گویا از لحظه به خواب رفتن تا خود لحظه ی بیدار شدن هیچ تکانی نمی خورم! اگر ورزش نبود پیچ و مهره هایم از هم وا می رفت!