مرد چهل ساله

از هیچ کس بیش تر از مردان چهل_پنجاه ساله ی مجرد بدم نمی آید. مخصوصا آن هایی که توهم هجده سالگی دارند.البته زنان پنجاه ساله ای که توهم هجده سالگی دارند هم روی مخ اند. اما نوع این روی مخ بودنشان باهم فرق دارد. زنان پنجاه ساله ای که چهل سال درد ماهانه شدن و زایمان و زحمت منزل را کشیدن بر صورتشان خط انداخته کجا، و مردان متوهم کجا!! آری مردان چهل_ پنجاه ساله ی مجرد را دوست ندارم. مخصوصا آن هایی که احساس خوشتیپی می کنند. زنجیر به گردن می آویزند یا مطابق مد جوانان لباس می پوشند.از آشپزی دستور پخت یکی دو غذا را می دانند. احتمالا لازانیا و یک سالاد مخلوط و صد البته نحوه بادزدن کباب را برای سفرهای شمال. و به این توانایی های انگشت شمار عجیب می بالند. می دانید، این ها همان هایی اند که عمرشان را به دون ژوان بازی گذرانده اند. در کارنامه عاطفی شان فهرستی از قلب شکستن هست اما احتمالا یادشان نمی آید یا با خنده و افتخار به کارنامه شان _فهرستی از زنان دلگیر و بازیچه_ نگاه می کنند. این ها همان هایی اند که هرگز واقعا عاشق نشده اند. و می دانید؟ قلبی که چهل سال تمام عاشق نشود قلب نیست، سنگ است. آدم های خطرناک بی عشق که به گفته ی خود "این انتخابشان است". گاهی هم عاشق شده اند، اما عشقی آبکی و بی سروته در نوزده سالگی. و آن قدر احمق و ناتوان بوده اند که به خاطر آن عشق آبکی اواخر نوجوانی، دیگر از عشق دوری کرده اند. و سنگ نرسیدن به یکی را بر سر دختران دیگر کوبیده اند. مردان مجرد چهل_پنجاه ساله عمری از زنان سرویس می گیرند. و وقتی جذابیت ظاهری شان به زوال رفت، با پول دختران جوان را می خرند. می افتند به خرج تا از صورت ظاهری بی عشق یکی دیگر بهره برند. منطقی ست نه؟
نمی گویم الا و بلا همه باید مزدوج شوند. ازدواج هم چیزی ست مثل مدرک تحصیلی دانشگاهی. همه نباید مجبورباشند مدرک بگیرند مگر آنکه واقعا بخواهند کاره ای شوند. جامعه هم جاروکش می خواهد، هم آدم های سنگ_ین و بی عشق وگرنه جامعه نمی شود که! می شود بهشت. اری همه نباید مزدوج باشند. بسیاری از سر نگرفتن ها لطفی الهی ست در حق دو طرف، رد شدن احتمال یک زندگی پر از بدبختی...
با این حال حرفم همان است. از مردان چهل_پنجاه ساله ی مجرد، آن هایی که هرگز ازدواج نکرده اند و با بلاحت می خندند که "دم به تله نداده ام" بدم می آید. دون ژوان هایی با تاریخ مصرف تمام شده. و نکته ان ست: آن چه که در وطن می بینم بی ربط به موضوع نیست. صد مرد سی و چند ساله ی مجرد می شناسم که تا چشم بهم بزنیم چهل ساله می شوند و می دانم قرار است با بلاحت بخندند و بگویند "دم به تله نداده ام". کار خوبی می کنید که مجرد می مانید. اخر با این اشتهای سیری ناپذیر و *انتخاب* دون ژوان بودن و دون ژوان ماندن... با این حجم از نارسیسم و خود بردپیت پنداری و اخلاق های ناجالب... خودتان تله اید!!

گربه ی ایرانی...